Mér var hugsað til, þegar ég las þetta, hve mikið hefur breyst þegar það kemur að viðskipta-módelum í dag og þeim sem voru notuð á árum áður (2007 og fyrir).

Eitt dæmið sem ég get tekið fram er Síminn og önnur fyrirtæki sem útvega netþjónustu hér á landi. 2007 og fyrr fór maður og skráði sig í þjónustu, maður fékk Router sem kostar svona (þá) frá 7.000-12.000 kr frítt. Maður þurfti jú að gera 6 – 12 mánaðar áskrift en maður hirti endabúnaðinn að lokum (Routerinn). Eins var með afruglara, maður fékk afruglaran og þurfti ekkert að borga (frá Símanum) og ef eitthvað bilaði var bara nýr router eða afruglari sendur í staðin og oft var bilaði búnaðurinn ekki endilega tekinn inn aftur.

Í dag eru breyttar aðstæður, maður borgar fast gjald fyrir Routerinn og er sett skilagjald á þá. Að því sem ég hef heyrt hefur það margfaldast að fólk skili búnaðnum að samningstíma loknum. Eins er Síminn að taka inn gamlan búnað, yfirfara hann og setja aftur í umferð, eitthvað sem var víst bara ekki gert þar til fyrir svona um 8-10 mánuðum síðan.

Hvað var í gangi spyrr maður þá sig, var rekstur fyrirtækja svona svakalega illa hugsaður í “Góðærinu” að það skipti ekki máli að afskrifa 15-20 milljónir (ef ekki meirra) á ári í búnað? Hvernig er með forstjóra og framkvæmdastjóra fyrirtækja á Íslandi, var allt svo á bullandi uppferð að sparnaður var bannorð? Eða kannski þótti það ekki flott að spara svona “smá” aura að menn skömmuðust sín fyrir að detta það í hug? Að það værri svo púkkó þar sem menn töluðu yfirleit bara í milljörðum að minnast á milljónir og það kannski undir íbúðarverði að það tæki því ekki?

Ég fór nú bara svona að velta þessu fyrir mér, menn tala oft um að hér hafi flest allt verið rekið á lánum og að fyrirtæki hrynji á hverjum degi og séu svo yfirtekin af bönkunum. En ég fór nú líka að hugsa um rekstrar formið, hvort það hafi ekki þótt góður “buisness” að reka fyrirtæki soldið íhaldsamt, menn voru ekki menn með mönnum nema fyrirtækinn þeirra værru með veislur fyrir starfsfólk og viðskiptavini sem kostuðu tugi eða hundruði milljóna og ekkert að því að taka allt liðið og skreppa til London á tónleika eða dinner í Prag.

Punkturinn hjá mér er sá að þrátt fyrir þessa svokölluðu útrásarvíkinga þá virðist hafa smitast einhvers konar geðveiki niðrá við, stjórnendur blinduðust af “hagnaðinum” sem yfirleit rétt dugði kannski fyrir vöxtunum á lánunum, þeir misstu sig og reksturinn varð of feitur, fólk sá bara allt í hyllingum og reiknaði með að svona værri þetta, nóg af fé, það værri að upplifa afleiðingar “Trickle Down Economy” að þeir á toppnum værru nú að leyfa þeim að njóta hluta af gróðanum. En í staðin skapaðist aðstaða þar sem gagnrýni varð að eitri og engin vildi verða óvinsæl.

Æ kannski er það bara ég sem er svona púkkó?!